لینک‌ های داخلی در حقیقت هایپرلینک‌ هایی هستند که مبداء و مقصد لینک، هر دو تحت یک دامنه یکسان باشد. به طور کلی لینک داخلی ، لینکی است که به صفحه‌ای دیگر در یک وب‌ سایت یکسان اشاره می‌کند.

با این مقاله از سلسله مقالات آموزش سئو همراه ما باشید.

نمونه کد :

<a href=”http://www.same-domain.com/” title=”Keyword Text”>Keyword Text</a>

قالب بهینه

از کلمات کلیدی توصیفی در متن لنگر استفاده کنید که مفهوم موضوع را برساند یا کلمات کلیدی را به کار ببرید که مورد هدف صفحه مبداء باشد.

لینک داخلی چیست؟

لینک‌ های داخلی لینک‌ هایی هستند که از صفحه‌ای در یک دامنه به صفحه دیگر در همان دامنه می‌روند و معمولاً در مسیر‌یابی اصلی استفاده می‌شوند.

این نوع لینک‌ها به سه دلیل مفید هستند :

  • به کاربران اجازه میدهند تا یک وب‌ سایت را مسیریابی کنند.
  • به ایجاد سلسله مراتب اطلاعات برای وب‌ سایت کمک می کنند.
  • به گسترش لینک اکوییتی (قدرت رتبه‌بندی) در وب‌ سایت‌ها کمک می‌کنند.

بهترین شیوه‌های سئو

لینک‌ های داخلی بیشتر برای ایجاد معماری سایت و گسترش لینک اکوییتی (URLها نیز ضروری هستند) مفید هستند. به همین دلیل این بخش درباره ساخت معماری مورد پسند سئو با لینک‌های داخلی است.

موتورهای جستجو برای لیست کردن صفحات در فهرست‌های انبوه خود بر اساس کلمات کلیدی نیاز به دیدن محتوای صفحه دارند. آن‌ها همچنین نیاز به دسترسی به ساختار لینک قابل ردیابی دارند – ساختاری که به عنکبوت‌های وب اجازه می‌دهد تا گذرگاه‌های یک وب‌ سایت را ردیابی کنند تا بتوانند همه صفحات را در یک وب‌ سایت پیدا کنند.(برای اینکه بفهمید ساختار لینکی وب‌ سایت شما چگونه است، سعی کنید تا سایت خود را در Open Site Explorer باز کنید.) صدها هزار سایت دچار این اشتباه می‌شوند که مسیر اصلی لینک‌های خود را پنهان کرده یا از راه‌هایی خریداری می‌کنند که برای موتورهای جستجو غیر قابل دسترسی است. این امر مانع لیست شدن صفحات آن‌ها در فهرست بندی‌های موتورهای جستجو می‌شود. در زیر تصویری از چگونگی رخ دادن این مشکل آمده است :

در مثال بالا ردیاب رنگی گوگل به صفحه A رسیده و لینک‌های داخلی به صفحات B و E را مشاهده میکند. هر چقدر که صفحات C و D برای سایت مهم باشند، ردیاب راهی برای رسیدن به آن‌ها ندارد – حتی ممکن است نداند که آن‌ها اصلاً وجو دارند یا نه – زیرا هیچ لینک قابل ردیابی به آن صفحات وجود ندارد. تا جایی که گوگل می‌داند این صفحات اصلاً وجود ندارند – و اگر این صفحات دارای محتوا و کلمات کلیدی خوب و بازاریابی هوشمندانه‌ای باشند تا ردیاب‌ها نتوانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند، بود و نبودشان هیچ تفاوتی ندارد.

ساختار بهینه وب‌ سایت شبیه یک هرم است (به طوری که نقطه اصلی در راس آن صفحه اصلی است).

این ساختار دارای حداقل مقدار لینک در بین صفحه اصلی و هر صفحه دیگر است. این موضوع مفید است زیرا به لینک اکوییتی (قدرت رتبه‌بندی) اجازه می‌دهد تا در تمامی سایت جریان پیدا کند و باعث افزایش پتانسیل رتبه‌بندی هر صفحه شود. این ساختار که به صورت سیستم دسته و زیردسته می‌باشد در بسیاری از وب‌ سایت‌های با عملکرد بالا (مانند آمازون) رایج است.

اما نحوه کارکرد آن چگونه است؟

بهترین راه انجام این کار با لینک‌های داخلی و ساختارهای URL مکمل است. برای مثال آن‌ها از داخل به صفحه‌‍ای لینک می‌شوند که در http://www.example.com/mammals… و با متن لنگر “گربه” قرار دارد. در زیر قالب صحیح لینک داخلی نشان داده شده است. تصور کنید که این لینک در دامنه jonwye.com قرار دارد.

در تصویر بالا تگ “a” نشان دهنده شروع لینک است. تگ‌های لینک می‌تواند شامل تصاویر، متن و چیزهای دیگر باشد که همه آن‌ها محدوده‌ای قابل کلیک را در صفحه ایجاد می‌کنند که کابران می‌توانند از طریق آن به صفحه‌ای دیگر منتقل شوند. این یکی از مفاهیم اصلی اینترنت است : هایپرلینک‌ ها. محل ارجاعی لینک به مرورگر (و موتورهای جستجو) می‌گوید که لینک به کجا اشاره دارد. در این مثال به آدرس http://www.jonwye.com ارجاع داده شده است. سپس قسمت قابل رویت برای بازدیدکنندگان در دنیای سئو “ متن لنگر ” نامیده می‌شود که صفحه‌ای که لینک به آن اشاره کرده است را توصیف می‌کند. در این مثال، صفحه‌ای که به آن اشاره شده است درباره کمربندهای سفارشی ساخته شده توسط Jon Wye است، بنابراین لینک از متن لنگر ” کمربندهای سفارشی طراحی شده توسط Jon Wye ” استفاده می‌کند. تگ </a> لینک را می‌بندد، تا دیگر عناصر موجود در صفحه تحت تاثیر ویژگی اعمال شده لینک نباشند.

این پایه‌ای ترین قالب یک لینک است، و کاملاً برای موتورهای جستجو قابل فهم است. ردیاب‌های موتور جستجو می‌دانند که باید این لینک را به نمودار لینک موتور جستجو در وب اضافه کنند، برای محاسبه متغیرهای مستقل از جستجو (مانند MozRank) از آن استفاده نمایند و آن را دنبال کنند تا بتوانند محتواهای صفحه ارجاع داده شده را فهرست بندی کنند. در زیر دلایل متداول اینکه چرا نمی‌توان به برخی صفحات دست یافت و آن‌ها را فهرست بندی کرد آمده است :

لینک‌ های موجود در فرم‌های ارسالی

فرم‌ها می‌توانند شامل عناصری به سادگی یک منوی کشویی یا عناصری بسیار پیچیده‌تر مانند بررسی کامل باشند. در هر صورت ردیاب‌های جستجو قصد ارسال فرم‌ها را ندارند و بنابراین هر محتوا یا لینکی که از طریق ارسال فرم قابل دسترسی باشد برای موتورهای جستجو غیر قابل مشاهده است.

لینک‌ هایی که فقط از طریق کادرهای جستجوی داخلی قابل دسترسی هستند

ردیاب‌ها تلاشی برای جستجوی محتوا انجام نمی‌دهند، بنابراین، تخمین زده می‌شود که میلیون‌ها صفحه در پشت دیوارهای کادر جستجوی داخلی غیر قابل دسترسی هستند.

لینک‌ های موجود در جاوا اسکریپت‌های غیر قابل تجزیه

لینک‌ هایی که از طریق جاوا اسکریپت ساخته شده‌اند یا غیر قابل ردیابی هستند و یا بسته به نوع پیاده سازی‌شان تنزل وزن دارند. به همین دلیل توصیه می‌شود از لینک‌های HTML استاندارد به جای جاوا اسکریپت در صفحاتی که ترافیک زیادی را از موتورهای جستجو دریافت می‌کنند، استفاده کنید.

لینک‌ های موجود در فلش، جاوا و دیگر پلاگین‌ها

لینک‌ هایی که در اپلت‌های جاوا و فلش جایگذاری شده است معمولاً غیر قابل دسترسی هستند.

لینک‌ هایی که به صفحات مسدود شده توسط تگ ربات‌های متا یا Robots.txt اشاره دارند

تگ ربات‌های متا و فایل robots.txt هر دو به صاحب سایت اجازه می‌دهند تا دسترسی ردیاب‌ها به صفحه را محدود کند.

لینک‌ های موجود در صفحاتی که حاوی صدها هزار لینک هستند

همه موتورهای جستجو دارای محدودیت ردیابی ۱۵۰ لینک در هر صفحه هستند. این محدودیت قابل انعطاف بوده و برای برخی صفحات مهم به ۲۰۰ تا ۲۵۰ لینک می‌رسد اما به طور کلی محدود کردن لینک‌ها به ۱۵۰ لینک در هر صفحه کار هوشمندانه‌تری است و یا می‌توانید با انجام این ریسک امکان ردیابی صفحات بیشتر را از دست بدهید.

لینک‌های موجود در فریم‌ها و آی-فریم‌ها

از لحاظ فنی لینک‌های موجود در فریم‌ها و آی-فریم‌ها قابل ردیابی هستند اما هر دو مشکلاتی ساختاری را برای موتورهای جستجو از لحاظ سازمانی و دنبال کردن به وجود می‌آورند. فقط کاربران پیشرفته با درک فنی خوب از چگونگی فهرست‌بندی و دنبال کردن لینک‌ها در فریم‌ها توسط موتورهای جستجو باید از این عناصر در ترکیب با لینک داخلی استفاده کنند. وب‌ مستر می‌تواند با اجتناب از این اشتباهات لینک‌های HTML قابل ردیابی و بدون نقصی داشته باشد که به ردیاب‌ها اجازه می‌دهد به راحتی به محتواهای صفحات دسترسی داشته باشند. می‌توان ویژگی‌های بیشتری را بر روی لینک‌ها اعمال کرد، اما با استفاده از تگ rel=”nofollow” موتورهای جستجو تقریباً همه این‌ها را نادیده می‌گیرند.

آیا می‌خواهید نگاهی کوتاه به فهرست بندی سایت خود داشته باشید؟ از ابزارهایی مانند Moz Pro، Open Site Explorer یا Screaming Frog برای اجرای ردیابی سایت استفاده کنید. سپس تعداد صفحاتی که ردیاب نشان می‌دهد را با تعداد صفحات لیست شده در جستجوی گوگل مقایسه کنید.

می‌توان Rel=”nofollow” را با این عبارت استفاده کرد :

<a href=”/” rel=”nofollow”>nofollow this link</a>

در این مثال با اضافه کردن rel=”nofollow” به تگ لینک، وب‌ مستر به موتور جستجو می‌گوید که نمی‌خواهد این لینک به عنوان لینکی عادی تفسیر شود. nofollow اصولاً به عنوان روشی برای کمک به توقف نظرات خودکار وبلاگ، کتاب مهمان و لینک اسپم ایجاد شده است اما در طول زمان تبدیل به راهی برای تنزل ارزش لینک در موتورهای جستجو شده است. موتورهای جستجو لینک‌هایی که با nofollow تگ شده‌اند را کمی متفاوت‌تر تفسیر می‌کنند.


به خواندن ادامه بده